Pozyskaniem trzciny zajmowano się od czasów gdy stosowano ją jako materiał budowlany, a wcześniej jako paszę dla bydła i trzody. Dostęp do jej zasobów, często uzależniony był od warunków pogodowych, dostępu do jej areałów i łatwości transportu.

Wiosną, młodą zieloną trzcinę pozyskiwano jako paszę z łodzi lub brzegu, transportując ją łodzią lub wynosząc na brzeg na plecach.

Jako materiał budowlany pozyskiwano ją zimą, gdy łodygi uległy stwardnieniu i transportowano ją ręcznie lub saniami po lodzie. Używana jako wypełniacz ścian sztychulcowych i dodatek do stosowanej powszechnie gliny ale przede wszystkim jako pokrycie dachowe, trzcina w wielu rejonach stała się bardzo ważnym materiałem budowlanym.

W latach późniejszych w formie mat i płyt stosowano ją powszechnie jako materiał izolacyjny, głównie pod tynki ścienne i sufitowe.

Pozyskanie ręczne trzciny stosowane jest do dnia dzisiejszego, szczególnie we wschodnich częściach kraju oraz na Ukrainie i Białorusi a także Japonii, gdzie silne mrozy pozwalają na wejście ludzi na trzcinowiska. Powszechnie stosuje się różne urządzenia do koszenia od prostych kosiarek listwowych do kombajnów, często bardzo skomplikowanych konstrukcyjnie.